انتظار.........

درسته بين من و تو / فاصله بيداد مي كنه
             فكر رسيدنه به تو / اين دلم و شاد مي كنه
                   برای رسيدن به هم / صبوري كن ليلي من 
                           مجنونم و سر به جنون / با من بمون اي شب شكن 
                                  پشت نگاه پنجره / منتظرم تا برسي
                                         اگه نياي من مي ميرم / تو تب اين دلواپسي
                                                  ليلي وشي آهوي من / تو صحراي اين دل زار
                                                         با يك نگاه مست تو / تو دام تو شدم شكار
                                                  مي خوام بموني منتظر / اين فاصله تموم ميشه
                                          نباشي روز و شب من / بدون تو حروم ميشه
                                   نگو به من ديگه بسه / ما كه به هم نمي رسيم
                            نگو تو اين فاصله ها / هر دو تا توي قفسيم
                     نگو صبرت تموم شده / خسته شدي از انتظار
            ميخواي كه تنهام بذاري / با من نداري تو بهار
       من از تبار عاشقام / هم كيش فرهاد و جنون
هر جا مي خواي بري برو / اما تو شعر من بموم

از کوچه های حادثه به آرامی می گذرم ، با دستهایم چشمانم را محو می کنم تا ببینم آن کوچه بن بست تنهایی عشق را... دلم عجیب هوای دیدنت را کرده است ، دستانم را کمی کنار می زنم و از لا‌ به لا‌ی انگشتان لرزانم نیم نگاهی به گذشته ناتمامم می اندازم ، چیز زیادی نیست و از من نیز چیزی نمانده است جز آیینه زلا‌لی که از آن گله دارم که چرا حقیقت زندگی را از من پنهان کرد... !؟ و تو ای سنگ صبور لحظه لحظه های عمر کوتاه من ، چقدر بی کس و تنها ماندی ! جواب صفحه های سفیدت را چه دهم که من نیز بی وفایی را از زمانه آموختم. می دانم دلت آنقدر بزرگ و دریایی است که مرهم زخم های بی کس ام باقی بمانی و یک امشب دیگر را با من تا سحرگاهان همنوا شوی. به سراغت نیامدم چون روح باران زده شیدای روزهای آشنایی گرفتار تگرگی بی پایان شد و اینگونه سیلا‌ب عشق در مسیر طغیان آمال و آرزوهایم تبدیل به سرابی شد. نبودی تا ببینی که چگونه غزل در تاب یاسمن تب کرد و تا صبح نالید ، نبودی تا ببینی که آسمان چه بی قرار و معصومانه اشک می ریخت و تن سرد مرا نوازش می کرد ، نبودی تا ببینی که چگونه چشمانم در انتظارت ماند و نیامدی... تو خود گفتی که دنیا فدای تو و چشمانت ، تو خود گفتی آبیِِِ آرامشِ دریا فدای نگاهت ، تو خود گفتی سرخی آتشین شقایق ها فدای قلب کوچکت... حالا‌ از آن حرفهای رنگین اثری نیست و تمام آبی ها و قرمزها برایم رنگ باخته اند ، از تو نیز به خاطر دو رنگ بودنت شکوه ای ندارم ، چون دیگر دنیا برای من بی رنگ است! و اما باز هم تو ای حریم پاک و بی آ لا‌یشم! می خواهم ترکت کنم و هیچ گاه به سوی صفحه های قلم خورده ای که خود بر رویت حک کردم ، باز نگردم . شاید اینگونه مجبور نباشی دستهای سفیدت را به زیر چکه های دلتنگی ام بگیری و له شوی و گیسوانم را بر تن لطیفت احساس کنی. لحظه ، لحظه ای است جادوئی... ! در کنج خلوت این اتاق دستهای دختری ، آرام صندوقچه ای را مهر می کند و زمزمه ای در زیر لب دارد . نوایش ضعیف نیست اما هیچ کس نمی تواند بفهمد او چه می گفت و دیگر نمی گوید...

                                

 

من مرگ نور را

 باور نمیکنم

و مرگ عشق های قدیمی را

مرگ گل همیشه بهاری که میشکفت

در قلب های ملتهب ما

مانند ذره

  ذره ای مشتاق

پروانه را به جانب خورشید آغاز کرده بودم

با این پر شکسته

تا آشیان نور پرواز کرده بودم

من با چه شور و شوق

تصویر جاودانه ی آن عشق پاک را

در خویش داشتم

اینک منم نشسته به ویرانسرای غم

اینک منم گسته زخورشید و نور و عشق

در قلب من نشسته زمستان دیرپا

من را نشانده اند

من را به قعر دره ی بی نام و نشان با سر نشانده اند

بر دست و پای من زنجیر و بند نیست

اما درون سینه ی من زخمی ست در نهان

شعری؟؟؟؟؟

  - نه! آتشی است این ناسروده در دلم

  این موج اضطراب

من مانده ام ز پا

  ولی آن دورها هنوز

نوری ست

  شعله ای ست

 خورشید روشنی ست

که میخواندم مدام

اینجا درون سینه ی من زخمی ست کهنه که می کاهدم مدام

با اشک نوبهار بگویید

زین قعر دره مانده خبر دارد،

یا روز و روزگاری بر عاشق شکسته گذر دارد؟؟؟؟؟؟؟؟

 

کجایی مرگ؟!!!

 

 کجایی ای تنها حقیقت راستین من تنها می توانم آرزوی آمدنت را بکنم

 

با اینکه دیگر طاقتی نمانده در انتظارت ،  نمی توانم به سویت بیایم

 

بالهایم شکسته اند و پاهایم بسته حتی برای سقوط در گودال تاریک گور

 

 هم نمی توانم گامی بردارم تنها پنجه می سا یم و ناله میزنم و فرو

 

میروم.....

 

کجایی مرگ؟!!!

 

                                                   دلم گرفت ای هم نفس

                                                  پرم شکست تو این قفس

                                                   تو این غبار تو این سکوت

                                                    چه بی صدا نفس نفس

                                                       از این نامهربونی ها

                                                     دارم از غصه می میرم

                                                          رفیق روز تنهایی

                                                   یه روز دستاتو می گیرم...

دلم تنگ است دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است سکوت از کوچه لبریز است صدایم خیس و بارانی است نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانی است

 

 

امشب به چشمک ستارگان که از اعماق آسمان نثارم میکنند می نگرم

اما هیچ اثری از عشق در چشمک نورانی آنان نمی یابم

امشب دلم گرفته است و حتی درخشش ماه هم نمی تواند مرهمی برای قلب شکسته ام باشد

امشب سیاهی آسمان با سیاهی چشمانم یکی شده است

قطرات باران که نرم نرمک بر بام گونه هایم می بارند و مرگ عشق را یاد آور می شوند

امشب بوسه ستارگان بر لبان معشوق دردی از عشق نمی کاهد

نمی دانم چرا امشب هوا بوی مرگ می دهد

نمی دانم چرا امشب نسیم عشق را بر گونه هایم حس نمی کنم

امشب از عشق خالیست و من هنوز نمناکی گونه های مرا احساس می کنم

 واین بار گریه آسمان هم با من همراه شده است

صدای باریدن آن بر گونه های زمین به صراحت به گوش می رسد

من و باران و شب و آسمان یکی شده ایم

همگی به حال عشق و سوگند های شکسته شده عاشقان به قداست عشق می گرییم

امشب صدای گریه من و آسمان در طبیعت طنین انداز شده است

سکوتی که مرگ عشق حاکم کرده است می شکند